Test – rany emocjonalne

Trudno mi okazać słabość – pokazuję, że mam wszystko pod kontrolą.

W relacjach często godzę się na rzeczy, które mnie ranią.

Mam problem z zaufaniem – wolę mieć wszystko pod kontrolą.

Często mam wrażenie, że jestem nieważna dla bliskich.

Gdy coś robię, chcę robić to najlepiej – nie znoszę bylejakości.

Zdrada (emocjonalna/fizyczna) jest dla mnie czymś niewybaczalnym.

Czuję się winna, gdy odmawiam lub stawiam siebie na pierwszym miejscu.

Trudno mi oddać odpowiedzialność innym – wolę zrobić wszystko sama.

Lubię być osobą dominującą lub prowadzącą w relacjach.

Często zapominam o sobie, pomagając innym.

Czuję wstyd, gdy mam zadbać o siebie lub postawić granice.

Gdy ktoś znika z mojego życia, długo nie mogę dojść do siebie.

Trudno mi wyrażać emocje – wolę być logiczna i konkretna.

Zdarza mi się wycofywać z relacji, które dobrze się układają.

Mam wrażenie, że moje potrzeby są mniej ważne niż potrzeby innych.

Bardzo źle znoszę samotność.

Mam wysokie wymagania wobec siebie i innych.

Mam problem z przyjmowaniem pochwał – od razu myślę, że mogłam lepiej.

Czuję, że muszę być idealna, żeby zasłużyć na uwagę.

Często krytykuję siebie za najmniejsze błędy.

Zostaję w relacjach, które mi nie służą, bo boję się być sama.

Gdy ktoś długo nie odpisuje, od razu zakładam, że coś zrobiłam źle.

Rzadko proszę o pomoc – wolę być samowystarczalna.

Boję się, że jeśli ktoś mnie naprawdę pozna, przestanie mnie lubić.

Ciężko mi się otworzyć, bo boję się, że ktoś wykorzysta to przeciwko mnie.

Mam potrzebę ciągłego kontaktu – telefonicznego, wiadomości, obecności.

Czasem myślę, że jest mnie „za dużo” dla innych ludzi.

Często czuję się jak „piąte koło u wozu”.

Często czuję złość, gdy inni nie spełniają moich oczekiwań.

Mam silną potrzebę bycia zauważoną i zaakceptowaną.

Kiedy czuję się odrzucona, jeszcze bardziej zabiegam o uwagę i akceptację od drugiej osoby.

Czasem tłumię emocje, bo wydają mi się niepotrzebne albo „dziecinne”.

Zanim ktoś zdąży mnie zranić, sama się oddalam.

Unikam konfrontacji, bo boję się, że zostanę odtrącona.

Trudno mi prosić o pomoc – wolę sama to zrobić, nawet gdy wymaga to mnóstwa czasu i energii.

Czuję się nieswojo, gdy ktoś jest zbyt blisko emocjonalnie.

Mam tendencję do testowania innych, żeby sprawdzić ich lojalność.

Mam w sobie głos, który mówi: „Nie przesadzaj. Inni mają gorzej.”

Kiedy ktoś nie robi czegoś tak jak ja chcę, tracę cierpliwość.

Wybieram ludzi, którym ciągle coś muszę udowadniać lub za nich „ratować świat”.