Test – rany emocjonalne

Mam problem z przyjmowaniem pochwał – od razu myślę, że mogłam lepiej.

Gdy coś robię, chcę robić to najlepiej – nie znoszę bylejakości.

Mam w sobie głos, który mówi: „Nie przesadzaj. Inni mają gorzej.”

Zanim ktoś zdąży mnie zranić, sama się oddalam.

Mam potrzebę ciągłego kontaktu – telefonicznego, wiadomości, obecności.

Trudno mi okazać słabość – pokazuję, że mam wszystko pod kontrolą.

Zdarza mi się wycofywać z relacji, które dobrze się układają.

Wybieram ludzi, którym ciągle coś muszę udowadniać lub za nich „ratować świat”.

Często zapominam o sobie, pomagając innym.

Unikam konfrontacji, bo boję się, że zostanę odtrącona.

Czuję, że muszę być idealna, żeby zasłużyć na uwagę.

Gdy ktoś długo nie odpisuje, od razu zakładam, że coś zrobiłam źle.

Czuję wstyd, gdy mam zadbać o siebie lub postawić granice.

Często czuję się jak „piąte koło u wozu”.

Trudno mi oddać odpowiedzialność innym – wolę zrobić wszystko sama.

Boję się, że jeśli ktoś mnie naprawdę pozna, przestanie mnie lubić.

Mam wysokie wymagania wobec siebie i innych.

Bardzo źle znoszę samotność.

Kiedy ktoś nie robi czegoś tak jak ja chcę, tracę cierpliwość.

Gdy ktoś znika z mojego życia, długo nie mogę dojść do siebie.

Lubię być osobą dominującą lub prowadzącą w relacjach.

Czasem myślę, że jest mnie „za dużo” dla innych ludzi.

Często krytykuję siebie za najmniejsze błędy.

W relacjach często godzę się na rzeczy, które mnie ranią.

Zostaję w relacjach, które mi nie służą, bo boję się być sama.

Czasem tłumię emocje, bo wydają mi się niepotrzebne albo „dziecinne”.

Mam silną potrzebę bycia zauważoną i zaakceptowaną.

Zdrada (emocjonalna/fizyczna) jest dla mnie czymś niewybaczalnym.

Mam problem z zaufaniem – wolę mieć wszystko pod kontrolą.

Trudno mi prosić o pomoc – wolę sama to zrobić, nawet gdy wymaga to mnóstwa czasu i energii.

Często czuję złość, gdy inni nie spełniają moich oczekiwań.

Mam wrażenie, że moje potrzeby są mniej ważne niż potrzeby innych.

Czuję się nieswojo, gdy ktoś jest zbyt blisko emocjonalnie.

Trudno mi wyrażać emocje – wolę być logiczna i konkretna.

Ciężko mi się otworzyć, bo boję się, że ktoś wykorzysta to przeciwko mnie.

Rzadko proszę o pomoc – wolę być samowystarczalna.

Kiedy czuję się odrzucona, jeszcze bardziej zabiegam o uwagę i akceptację od drugiej osoby.

Często mam wrażenie, że jestem nieważna dla bliskich.

Mam tendencję do testowania innych, żeby sprawdzić ich lojalność.

Czuję się winna, gdy odmawiam lub stawiam siebie na pierwszym miejscu.