Test – rany emocjonalne

Rzadko proszę o pomoc – wolę być samowystarczalna.

Trudno mi prosić o pomoc – wolę sama to zrobić, nawet gdy wymaga to mnóstwa czasu i energii.

Unikam konfrontacji, bo boję się, że zostanę odtrącona.

Czuję się nieswojo, gdy ktoś jest zbyt blisko emocjonalnie.

Kiedy ktoś nie robi czegoś tak jak ja chcę, tracę cierpliwość.

Często krytykuję siebie za najmniejsze błędy.

Mam potrzebę ciągłego kontaktu – telefonicznego, wiadomości, obecności.

Bardzo źle znoszę samotność.

Często czuję się jak „piąte koło u wozu”.

Ciężko mi się otworzyć, bo boję się, że ktoś wykorzysta to przeciwko mnie.

Czuję się winna, gdy odmawiam lub stawiam siebie na pierwszym miejscu.

Gdy ktoś długo nie odpisuje, od razu zakładam, że coś zrobiłam źle.

W relacjach często godzę się na rzeczy, które mnie ranią.

Mam wrażenie, że moje potrzeby są mniej ważne niż potrzeby innych.

Boję się, że jeśli ktoś mnie naprawdę pozna, przestanie mnie lubić.

Mam tendencję do testowania innych, żeby sprawdzić ich lojalność.

Wybieram ludzi, którym ciągle coś muszę udowadniać lub za nich „ratować świat”.

Kiedy czuję się odrzucona, jeszcze bardziej zabiegam o uwagę i akceptację od drugiej osoby.

Zanim ktoś zdąży mnie zranić, sama się oddalam.

Lubię być osobą dominującą lub prowadzącą w relacjach.

Często mam wrażenie, że jestem nieważna dla bliskich.

Trudno mi okazać słabość – pokazuję, że mam wszystko pod kontrolą.

Czuję, że muszę być idealna, żeby zasłużyć na uwagę.

Czuję wstyd, gdy mam zadbać o siebie lub postawić granice.

Trudno mi wyrażać emocje – wolę być logiczna i konkretna.

Zdarza mi się wycofywać z relacji, które dobrze się układają.

Mam problem z zaufaniem – wolę mieć wszystko pod kontrolą.

Mam problem z przyjmowaniem pochwał – od razu myślę, że mogłam lepiej.

Trudno mi oddać odpowiedzialność innym – wolę zrobić wszystko sama.

Gdy ktoś znika z mojego życia, długo nie mogę dojść do siebie.

Czasem tłumię emocje, bo wydają mi się niepotrzebne albo „dziecinne”.

Czasem myślę, że jest mnie „za dużo” dla innych ludzi.

Gdy coś robię, chcę robić to najlepiej – nie znoszę bylejakości.

Mam silną potrzebę bycia zauważoną i zaakceptowaną.

Często czuję złość, gdy inni nie spełniają moich oczekiwań.

Często zapominam o sobie, pomagając innym.

Mam w sobie głos, który mówi: „Nie przesadzaj. Inni mają gorzej.”

Zdrada (emocjonalna/fizyczna) jest dla mnie czymś niewybaczalnym.

Mam wysokie wymagania wobec siebie i innych.

Zostaję w relacjach, które mi nie służą, bo boję się być sama.